مردم کردستان و سناریو فرعونهای کرد

 ایرج فرزاد

iraj.farzad@gmail.com

آقای بهالدین ادب در مصاحبه ای با روزنامه شهروند، چاپ کانادا، در باره وقایع اخیر در کردستان ایران اظهار نظر کرده است.

اظهار نظر در مورد وقایع و فاکتها و تفاسیر گوناگون در باره علل و ریشه های هر واقعه سیاسی، به خودی خود جای ایرادی نیست و طبعا هر فردی میتواند ارزیابی خاص خود را داشته باشد. اما اگر مفسر ناچار شود برای سوار کردن تحلیل خود، فاکتها را دستکاری و یا به سانسور حقیقت متوسل شود، آنوقت ما با یک تفسیر و تحلیل صمیمانه و حتی با یک ژورنالیسم متعارف نیز روبرو نخواهیم بود. بها ادب، در مصاحبه با شهروند به چنین متدی روی آورده است.

ایشان در پاسخ به این سوال شهروند: "ارزیابی شخصی شما چیست؟" از جمله چنین گفته اند:

"  مثلا اتفاقي كه، در مناطق كردنشين ايران براي اولين بار رخ داد اين بودكه، به طور همزمان و يكجا، در يك روز، بدون هماهنگي قبلي، مردم ساكن در حدود ۶ تا ۷ شهر بزرگ كردستان ايران، دست به اعتصاب عمومي زدند و بازارها و كليه فعاليتهاي عادي و روزمره را، تعطيل كردند." ( خط تاکید از من است)

این فاکت واقعیت ندارد. اعتصاب عمومی مردم ۶ تا ۷ شهر کردستان در روز ۱۶ مرداد، بدون هماهنگی قبلی، نبود. تشکیلات کومه له فراخوان دهنده این اعتصاب عمومی بود و حزب کمونیست حکمتیست همراه با حمایت بی تردید از آین فراخوان در سازماندهی آن حرکت نقش غیر قابل انکاری داشت. و سازمان زحمتکشان که اسم کومه له را سرقت و ضمیمه نام خود کرده است، چنین فراخوانی را بایکوت کرد. و حزب دمکرات کماکان مثل هر موردی دیگر عرض اندام مردم انقلابی کردستان در صحنه سیاست، "درگوش گاو" خوابش برد.

در بخش دیگری از پاسخ بها ادب به همین سوال، او چنین گفته است:

"تحليل من اينست كه، اتفاقاتي كه ماههاي اخير در كردستان سوريه و تركيه و ايران، همزمان روي داد، نميتواند، خود به خودي و تصادفي باشد. شهيد شدن، شيخ غزنوي در كردستان سوريه، به دست نيروهاي بعثي، و لشکركشي نظاميان تركيه، به كردستان آن كشور، و همچنين شهيد نمودن «شوانه سيدقادري» فردي تنها و غيرمسلح در مهاباد، به دست نيروي انتظامي ايران، و كبريت به انبار باروت نارضايتي مردم كرد، از حكومت، كشيدن، به نظر بنده، يك اقدام هماهنگ شده، بين دولتهاي سه كشور مذكور، بوده است، با اهداف منطقه اي و داخلي كشورهاي فوق الذكر. هدف منطقه اي آن، فشار، بر حكومت موقت و حكومت خودمختار و فدرال كردستان عراق با ايجاد ناامني در مناطق مرزي همجوار آنها، بوده است. تا حق مسلم كردهاي آن كشور، در قانون اساسي در دست تهيه، نوشته نشود و كردها به حقوق قانوني خود، در قانون اساسي عراق دسترسي پيدا نكنند." ( خط تاکیدها از من است)

نه این تحلیل و ارزیابی واقعی است و نه فاکتهای آن حقیقی اند.

جهت اطلاع خوانندگان بی خبر از ماجرا، و به خاطر اینکه موقعیت بها ادب به عنوان نماینده مجلس ششم جمهوری اسلامی و عضو فراکسیون پیشین "نمایندگان کرد" آن مجلس، اهدا کلید تفسیر انحصاری هر اتفاق و حادثه مربوط به "کرد"ها را نا ممکن کند، لازم میدانم واقعیات فاکتهای مذکور را زیر نورافکن حقیقت بگیرم. اعتصاب عمومی روز ۱۶ مرداد مطلقا ربطی به محاسباتی که در ذهن آقای ادب سنگینی میکنند، نداشته است. ضروری است اشاره کنم که اعتصاب عمومی مردم آن ۶ تا ۷ شهر کردستان ایران در دفاع از حکومت فدرال و خودمختار کردستان عراق و دفاع از حق قانونی "کردها در قانون اساسی" نبود.

به چندین دلیل واضح:

اولا قانون اساسی مورد نظر آقای بها ادب کوچکترین دفاع از حقوق مردم کردستان عراق را نه تنها تضمین نکرده است، بلکه شرط تدوین آن، سازش نیروهای اثتلاف "کردی" با نیروهای الجعفری و عبدالعظیم حکیم و دست کشیدن از حق مردم کردستان عراق بود. این پشت کردن به حقوق مردم کردستان و سازش و تبانی احزاب ناسیونالیست کرد در حکومت موقت با حذف حقوق مردم کردستان عراق چنان آشکار و زمخت بود، که مردم آنرا به حساب خنجر زدن دگر باره احزاب ناسیونالیست کرد عراق به مبارزات چندین ده ساله خود ارزیابی کردند.

ثانیا درست در گرماگرم اعتصاب عمومی مردم کردستان ایران، نیروهای وابسته به اداره امنیت اتحادیه میهنی( حزب جلال طالبانی)، سازمان موسوم به آسایش، به روی تظاهرت مردم سلیمانیه که در حمایت از اعتصاب عمومی راه افتاده بود آتش گشودند و این حرکت اعلام همبستگی را در هم کوبیده و متفرق ساختند.

ثالثا: آنچه در ذهن آقای بها ادب در مورد مرتبط کردن حرکات دولتهای سوریه و ترکیه و نیز تصویب قانون اساسی عراق با اعتصاب عمومی روز ۱۶ مرداد در جریان بوده است، مطلقا در این اعتصاب نقش نداشته است.