نوشته اید که من، "آقای فرزاد"، برخلاف شما، از رویدادهای ۱۳ آذر ۸۶ "سالم" نجستم، چرا که مستقل از آنچه که من نسبتا مفصل در این مورد نوشته ام، و بدون کمترین توجه به استدلالهای آن مقالات، به عنوان شخص، "نه کمونیست و نه منتقد" که از: "پروکاتورهای پلیس" ام! و سخن من با شما همینجاست. چنان "آقای فرزاد"ی با این توصیف شیطانی، نه در دنیای واقعی و نه در طول دوران آشنائی شخصی با فواد عبدالهی، وجود خارجی ندارد. اگر من به جای فواد بودم امضایم را پای مشق و تکلیفم نمیگذاشتم و به نگارنده میگفتم بابا جان شما به جای اینکه بروید به انتقادات فلانی به موضع سیاسی ات در رابطه با همان رویدادهای ۱۳ آذر در سمینار خودتان جواب بدهید، آمده اید بحث را شخصی کرده اید. میگفتم اگر در عالم واقع تلاش برای ایجاد انشقاق یک حزب بزرگ و وسیع که امید مردم ایران بود را، "تراژدی" به حساب نمی آورید، دست کم به آن نام "قیام" نگذارید. و همینجا من هم اضافه کنم که این انشعاب چه از نظر "شخصی" و چه از نظر اجتماعی یک فاجعه تراژیک در تاریخ سی سال اخیر جامعه ایران بود. اینکه کسانی رند، در پس معماری این انشقاق، سرهم بندی یک جریان فلسفی و غیر سیاسی پوزیتیویست را "سناریو زندگی" خود بدانند، "داستان" تمامی نیروها و غیر شخصیتهائی است که در بزنگاههای سیاسی، اساسا در ماجراهای تلخ و دردناک و  فاجعه بار، از یک موقعیت حاشیه ای و گمنام، به مقام و منزلتی پرتاب میشوند. و  دیگر اینکه مثل همیشه پله دیگری از نردبان معرفت و  تخصص در "عوض کردن صورت مساله" طی شد.

 تشخیص انگیزه ها و محرکه های ماجرای ۱۶ آذر ( در واقع ۱۳ آذر) سال ۱۳۸۶ از روی کدها ورموز جنگ "مواضع"ی که اساسا بین حزب تحت رهبری تزهای کورش مدرسی از طرفی، و محفل آذرین - مقدم از طرف دیگر در جریان بود و کماکان در جریان است، راه به بیراهه  است. با اینحال در دل این جار و جنجال و جنگ بر سر حق ابداع و کپی رایت "سیاست آوردنها"، به علائم و نشانه هائی از اتفاقات و تحولات پشت این نزاع درون خانوادگی میرسیم. از این نظر من سعی میکنم به برخی از "مبانی تحلیلی" ارزیابی از این حرکت که توسط کورش مدرسی در جلسه ای برای اعضای سازمان خود در لندن و با عنوان " اعتراضات دانشجوئی افق ها و چشم انداز ها" در تاریخ  ۱ ژوئن ۲۰۰۸ - ۱۲ خرداد ۱۳۸۷ طرح شده اند، رجوع کنم. در این رابطه مغلطه کاریها و عبارت پردازیهائی که با هدف پنهان کردن یک سیاست ماجراجویانه و  بشدت غیر مسئولانه در لابلای تیترهای گمراه کننده مانند:  "اهمیت سیاسی فعالیت در محیط های دانشجوئی برای کمونیست ها"، " دانشگاه سنگر مهم مبارزه سیاسی برای طبقه کارگر"،  "دانشگاه پنجره نمایش آرمان های کمونیستی"، و  "روشنفکران، طبقه کارگر و آگاهی کمونیستی" پیچیده شده اند، را باید آگاهانه نادیده گرفت. اینها معمولا از شگردها و چشم بندیهای "تئوریکی" است که در سنت ناسیونالیسم چپ در توجیه ارزیابیهای نادرست، و یا به عبارت دیگر برای پوشاندن اشتباهات سیاسی مرتکب شده، طرح میشوند. شاید جملات زیر جوهر و اساس آن رفتار غیر مسئولانه را در رابطه با ماجرای ۱۳ آذر سال ۸۶، و علل این تئوری بافیها برای پوشاندن آن سیاست معین را توضیح بدهد. اینجا دیگر از جن گیری و  جنجال: "آها دیدید کد امنیتی میدهند؟" و ساکت کردن منتقد به بهانه تیغ اختناق و شکنجه اثری باقی نمیماند. به این جملات در سخنان کورش مدرسی که سعی کرده است به این سوال: "آیا حرکت سیزده آذر ماجراجوئی بود"؟، پاسخی از روی "مبانی تحلیل سیاسی" ویژه خود  بدهد و  ناشیانه تلاش کرده است رنگ و لعاب "عمیق" و  "تئوریک" روی آن بکشد،  توجه کنید:

مشاهده برخی اتفاقات و تحولات در سطح سیاست در جامعه ایران، به نتایج و استنتاجهای مختلف و گاه متضاد انجامیده است. اوباما این بار برخلاف پیامهای کلینتون و بوش در سالهای قبل، در پیام نوروزی خود علاوه بر "مردم ایران"، سران رژیم اسلامی را هم خطاب قرار داد. جمهوری اسلامی به سیاست مذاکره دولت کرزای با طالبانهای "معتدل" و حمایت غرب و آمریکا از این سیاست، روی خوش نشان داده است. غرب، رژیم اسلامی را به عنوان یک فاکتور دخیل در مساله فلسطین پذیرفته است و این فقط دولت راست ناتانیاهو است که به سیاست مشت آهنین در برابر جمهوری اسلامی ادامه میدهد. قرارگاه مجاهدین در "اشرف" به دلیل نفوذ سیاستهای جمهوری اسلامی بر دولت عراق و بر آمریکا، زیر کنترل نیروهای امنیتی عراق قرار گرفت و فشار برای اخراج نیروهای مجاهدین مراحل عملی را طی میکند. این به یک معنی تبلور دست کشیدن غرب و آمریکا از نیروی "منظم" و میلیشیای مسلحی است که در تلاش برای ساقط کردن رژیم اسلامی، مورد معامله و دادو ستد بود. همه این ها نشانه هائی برای پذیرش رژیم جمهوری اسلامی از جانب غرب به عنوان دولتی تثبیت شده است. تا جائی که به غرب و آمریکا برمیگردد، برنامه جایگزین سازی، استحاله، سرنگونی در اشکال "نرم" و خشن آن، از دستور خارج شده است و صف آرائی مردم و جمهوری اسلامی نیز دورنمای یک تقابل برای بزیرکشیدن رژیم اسلامی در معادلات و دخالتگریها و سناریوهای محتمل ناشی از این تقابل را در محاسبات غرب و آمریکا، حذف کرده است.

شهرستان لاکیلا در ایتالیا، این روزها، دچار زلزله ای با شدت  ۳ / ۶ درجه در مقیاس ریشتر شد. آخرین گزارشها تا زمان نگارش این یادداشت حاکی است که ۲۷۰ نفر جان خود و نزدیک به ۲۸۰۰۰ نفر خانه و مسکنشان را از دست دادند.

حقایقی در باره کمونیسم در کردستان

نوشته ضمیمه، که متن کتبی یک سمینار منصور حکمت در سال ۱۹۸۹ است، گوشه هائی از حقایق بزرگ تاریخی را در مورد کمونیسم در کردستان و بویژه در مورد تاریخ کومه له و جدال گرایشات درون آن ارائه میدهد. این نوشته، به مذاق اندک شماری از "قدیمی" ها که پیوستن لایه وسیعی از جوانان و روشنفکران انقلابی و تحصیلکرده شهری و کارگران فاقد پیشینه، اما سوسیالیست به مارکسیسم انقلابی و کمونیسم کارگری را بحال منافع و روابط محفلی و حق آب و گل داری خود زیانبار میدانند، خوش نخواهد آمد. آنوقتها، هنوز کمونیسم از چشمها نیافتاده بود و احزاب حاکم بر کردستان عراق و "مام جلال" برای لانسه کردن عناصر ساکت و حاشیه ای آن دوره و مدعیان بعدی کومه له تماما کردی، کیسه پولی نداشتند تا سر آن را شل کنند. در آن دوره، کناره گیری از مسئولیتها در یک حزب کمونیستی و  استعفا از عضویت کومه له کمونیست، با شرم و خجالت و در دلهره از علنی شدن آن گوشه گیریها می چرخید و میرفت. اکنون اما دوره عوض شده است، رهگذران و ابن الوقتهائی که سیاست کمونیستی برایشان "کلاس اکابر" بود، و یا دفاع از کمونیسم بحال مزاج روحی و جسمی شان سازگار نبود، شرم های گذشته را به تاجهای افتخار امروز تبدیل کرده و مدعی نجات کومه له مادرزاد کردی از آب درآمده اند.

نوشته ضمیمه، برای کسانی که میخواهند حقایق واقعی در مورد کمونیسم در کردستان و  حاشیه ای بودن و ساکت ماندن و غیظ قورت گرایش عقب مانده ناسیونالیستی را در دوره مد بودن کمونیسم، بدانند، بسیار مفید است. ورژن اچ تی ام ال این فایل در  این آدرس در سایت منصور حکمت قابل دسترسی است.  ایرج فرزاد

متن در فرمت  pdf:

http://www.iraj-farzad.com/historical-truth.pdf

در باره مذاکره و توافق کتبی با ی . ن. ک*

در باره مذاکره و توافق کتبی با ی . ن. ک با اجازه شما این ملاحظات را دارم

۱ - ی.ن.ک را نمی توان سمبل ترقی خواهی در کردستان عراق شمرد. عملکرد آنها در طول مذاکرات، عدم اتکا آنها به توده های مردم( که در سال گذشته رادیکال تر از ی. ن. ک بشمار می رفتند)، فقدان شعارها و خواسته های روشن دموکراتیک در ی. ن. ک و غیره، بنظر من باعث آن است که بطور کلی هرگونه تداعی شدن از نزدیک ما با آنها مشروط و با احتیاط صورت بگیرد.