مساله بسیار ساده است. ما گفتیم و نوشتیم که زیر ضرب رفتن تشكل موسوم به دانشجويان آزاديخواه و برابرى طلب معروف به "داب" در جریان آکسیون ۱۳ آذر ۸۶، بدون توهم به ارزیابیهای ذهنی و سطحی از توازن قوا بین مردم و جمهوری اسلامی ممکن نبود. نوشتیم که بانیان سیاست ماجراجویانه ای که از سر منافع فرقه ای یک جنبش واقعی و لایه انسانی آنرا ملعبه و بازیچه قرار داد، باید پاسخگو باشند. پس از نتایج مخرب این سیاستها و بی مسئولیتیها، پس از اینکه در درون داب و از درون حزب مدافع آن بی مسئولیتیها نیز، فاکت های روشنی این ماجراجوئیها را مستدل کرد، کمپین ترور شخصیت و هتک حرمت منتقدین آغاز شد. و ما گفتیم این رونویسی از شیوه های مجاهدینی اما در صف جماعتی است که ناسلامتی خود را کمونیست و بدتر از آن "حکمتیست" نام گذاشته اند. در آخرین دور یورش برای خفه کردن هر صدای ناراضی در درون خود، دبیر اجرائی این حزب، "خالد حاج محمدی" در بيانيه رسمى و علنى خطاب به اعضا و كادرهاى حزبشان ظاهرا، خطاب به ما، از جمله چنین نوشته است:

"ما خود را با جریانات موسوم به كمونیسم كارگری از یك جنس و جنبش نمیدانیم"

این جمله ای از آخرین نوشته آذر مدرسی است. معلوم شد که ما با تمرکز بر نقد کمونیسم فلسفی- دانشجوئی اینها و سیاستها و "حزب داری" های ناشی از آن، به "خال" زده ایم. مشخص شد که حتی کمونیسم دانشجوئی هم سیاست آوردنهای اینها را پس زده است و این کمپین ترور شخصیت و تراوش نزاکت سیاسی در جدل با منتقدین، هیاهوئی برای پنهان کردن شکست سیاستهائی است که "با گرایش موسوم به کمونیسم کارگری" از یک جنبش و از یک جنس نیستند.