آنچه که در جریان دادگاه شرع اسلام  و بر سر حجاریان آمد، در واقع حلقه های پایانی پروسه ای بود که طی بیش از یک ماه توسط  بازجویان وزارت اطلاعات و میراث داران لاجوردی، سازماندهی شده بود. به روشنی و به وضوح میتوان از لابلای "پشیمان نامه" حجاریان و جملاتی چون:

 "بايد انابه و طلب بخشش كنيم"        و یا

"مرتكب خطاهاي سهمگين شده ام. از خطاها اظهار تبرئه و ندامت مي كنم."،

 سایه هراس و رعب از فضای سنگین و وحشتناک حاکم بر بازجوئی ها در سلولهای زندانهای مخوف و مخفی و مرموز را تشخیص داد. ظاهر مساله این است که گویا حجاریان، به تناقض تئوری "نظام سلطانی" ماکس وبر با آنچه که در نظام اسلامی در جریان است رسیده است. اما همانطور که "ندامت" گالیله در دادگاه انکیزیسیون نتوانست این حقیقت را پرده پوشی کند که این زمین است که گرد خورشید میچرخد و نه برعکس، "انابه" حجاریان از هر تئوری اجتماعی و هر تحلیل جامعه شناسانه، از نظرات دوران عصر روشنگری و رنسانس گرفته تا دوره کانت و هگل و مارکس، از اهمیت و وزن این تئوریها و تحلیلها و نقدها، چیزی کم نمیکند.

برای دریافت نشریه، لطفا لینک زیر را کلیک کنید:

http://www.iraj-farzad.com/kanoone14.pdf

تحولات خیره کننده اخیر در جامعه ایران، جنگ و تنازع جناحهای رژیم اسلامی را به سطح دیگر و نقطه شکننده دیگری کشانده است. سران هر دو جناح نسبت به خطری که هرکدام برای نظام بوجود آورده اند، به همدیگر هشدار میدهند. این جنگ و گریز، قدمت سی ساله دارد، و در مقاطعی با تصفیه ها و حذف لایه هائی از سران جناح مخالف، عمدتا از سوی جناح راست، همراه بوده است. اگر بخواهم جنگ جناحها را دسته بندی و دوره بندی کنم، میتوان دوره تا مقطع پایان جنگ ایران و عراق و کشتار و قتل عام زندانیان سیاسی در تابستان سال ۶۷ را، دوره اول و دوران پس از آن و تاکنون را دوره دوم نام بگذارم. در دوره اول، جمهوری اسلامی دست اندر کار تحکیم قدرت ضدانقلابی خود و شکل دادن و سازماندهی نیروهای نظامی و سپاهی و امنیتی خود، همراه و در کنار قلع و قمع اپوزیسیون و سرکوب مبارزه وسیع و توده ای علیه خود، در کردستان است. در این دوره، جناحهای مختلف رژیم وجود دارند، اما در مواجهه با سرکوب هر نوع اپوزیسیون، "لیبرال" ترین آنها گاه از جناح اسلامگرایان ناب، بی ملاحظه تر هم هست.